Γιατί τώρα;

Πριν μερικές δεκαετίες, ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης, είχε πει ότι η μόνη ελπίδα για να αλλάξει η νοοτροπία μας, είναι να αρχίσουμε ειδικά μαθήματα και παιχνίδια δημοκρατίας και σωστής κοινωνικής συμπεριφοράς, στα παιδάκια του νηπιαγωγείου και του Δημοτικού. 


Δυστυχώς ο Τρίστης έφυγε από τη ζωή και δεν πρόλαβε να υλοποιήσει το όραμά του. Εμείς λοιπόν επαναφέρουμε την πρότασή του. 


Κάποιος βέβαια θα πει ότι αν αρχίσουμε τώρα με τα πεντάχρονα παιδιά, θα περιμένουμε πολλά χρόνια για να δούμε αποτέλεσμα. Έτσι είχαν πει και τότε, αν όμως είχε ξεκινήσει τότε αυτό το δομικό έργο, οι σημερινοί τριαντάρηδες και γενικά η νεολαία μας, θα ήταν άλλοι άνθρωποι και θα άλλαζαν το αύριό μας. Ποτέ δεν είναι αργά.  

Η χώρα μας, μετά από πολλά χρόνια ύφεσης, βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ή θα καταφέρει να αλλάξει ριζικά και να αναπτυχθεί ή θα επανέλθει στο δρόμο της κατάρρευσης και της χρεωκοπίας. 


Η αλλαγή προς το καλύτερο, με ανάπτυξη και οικονομικά πλεονάσματα, δεν έρχεται με μειώσεις μισθών και συντάξεων ή με σκληρή φορολογία. Ίσως τα όσα αποφασίστηκαν και εφαρμόζονται με βάση τα μνημόνια να ήταν το «αναγκαίο κακό» εκεί που φθάσαμε. Ίσως και να ήταν τραγικά λάθη των δανειστών μας που μας υποχρέωσαν σε λύσεις που δεν μπορούσαμε να αρνηθούμε αφού ήμασταν «με την πλάτη στον τοίχο». Ίσως. 


Τώρα όμως πρέπει να βάλουμε ένα τέλος σε αυτά, να δούμε με αισιοδοξία το μέλλον  και να στοχεύσουμε στην αλλαγή. Αλλαγή της δημόσιας διοίκησης και των διαδικασιών της, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και της δυνατότητας νέων επιχειρήσεων να σταθούν στα πόδια τους, αλλαγή σε πολλά άλλα και αλλαγή κυρίως της νοοτροπίας μας.


Δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους, όσο η ικανότητα να το διαχειρίζεσαι. Μπορεί η Ελλάδα να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της κατάρρευσης; Μια χώρα που είναι βαθειά χωμένη στο χρέος, πολύ περισσότερο από την Ελλάδα, είναι η Ιαπωνία! Το χρέος της είναι ίσο με το 246% του ΑΕΠ της, ενώ της Ελλάδας είναι 173%!. 


Παρόλα αυτά η Ιαπωνία έχει προοπτικές με μια δυναμική οικονομία, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και χρόνια σε μηχανισμούς στήριξης, σαν άρρωστος διασωληνωμένος στην εντατική… 


Τα δεκαετή ομόλογα της Ιαπωνίας με επιτόκιο 0,4% γίνονται ανάρπαστα, ενώ τα Ελληνικά με 11% δεν τα θέλει κανείς. Έτσι η Ιαπωνία μπορεί να δανείζεται χρήμα από τις αγορές εύκολα και φθηνά, ενώ η Ελλάδα σύρεται από το ένα μνημόνιο στο άλλο. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους, όσο η ικανότητα να το διαχειρίζεσαι. Και αυτό εξαρτάται από την ποιότητα της διακυβέρνησης. 


Η Ιαπωνία έχει Κυβέρνηση, κράτος και πολίτες ικανούς να οδηγήσουν τη χώρα τους μπροστά. Στην Ελλάδα επικράτησε ο λαϊκισμός, που οδήγησε σε διάλυση του κράτους και σε πολίτες που προτιμούν αυτούς που τους τάζουν αυτά που θα ήθελαν, αντί αυτούς που θα τους οδηγήσουν έξω από το τέλμα. 


Διαβάζοντας τα παραπάνω αναρωτιέσαι, μπορεί η Ελλάδα να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της κατάρρευσης; 


Η απάντηση είναι ναι αλλά πολύ δύσκολα. Και η λύση είναι μια και μοναδική. Η αλλαγή νοοτροπίας, γιατί οι πολίτες εκλέγουν τους Κυβερνώντες κι αυτοί χτίζουν το κράτος. Αν λοιπόν γίνει από όλους κατανοητό ότι οι λαϊκιστές, οι ψηφοθήρες και οι ουτοπιστές είναι η καταστροφή της χώρας και ότι πρέπει να αναζητήσουμε τους ικανούς για τις θέσεις ευθύνης, τότε όλα θα αλλάξουν. 


Αλλαγή νοοτροπίας, σημαίνει αλλαγή πεποιθήσεων και αλλαγή αξιών, έτσι ώστε να βλέπουμε το ατομικό μας συμφέρον μέσα από το κοινό καλό.